Amsterdam high

Opmerkingen bij Amsterdam High:
- Bij gebruik van drugs is het verstandig matig te zijn,
zeker als gebruiker niet aan het middel gewend is. Meer is niet beter.
- Pas op met mixen. Vooral alcohol in combinatie met andere drugs kan erg gevaarlijke gevolgen hebben.
- Koop nooit drugs op straat, maar altijd in een koffieshop of smartshop.
- Aan jongeren onder de 18 jaar worden geen drugs verkocht.

Sinds de reformatie stond Amsterdam algemeen bekend om haar tolerantie. Sinds de jaren 60 van de vorige eeuw is daar nadrukkelijk de tolerantie op het gebied van drugs bijgekomen. Een belangrijk woord in het beleid van de overheid was daarbij altijd het woord 'gedogen'. De handel in drugs, zowel soft drugs als hard drugs is altijd verboden geweest, maar het verkopen van kleine hoeveelheden softdrugs, gebruikershoeveelheden, werd toegestaan, dat werd gedoogd. Je kan legaal in Amsterdam high worden.

Eind zestiger, begin zeventiger jaren ontstonden kleine verkooppunten in uitgaanscentra als Paradiso en de Melkweg, waar men kwam om naar muziek te luisteren en te dansen, of om te mediteren of een glas te drinken. De verkooppunten werden bestierd door de zogenaamde 'huisdealer', het was de aangewezen persoon die in het pand mocht 'dealen', en het feit dat hij aan het etablisement verbonden was zorgde voor een zekere kwaliteitsgarantie voor de verhandelde waar.

'Rusland' was de eerste zogenaamde coffeeshop. Een klein café waar je koffie, thee of bier kon drinken, waar niet de cultuur de hoofdrol speelde, maar waar de dealer de hoofdrol speelde. Nu was het aanbod vaak veel diverser, als in een kruidenierswinkel, men kon de waar bekijken, men kon de prijslijst bestuderen en men kon onder het genot van een kopje thee vast proberen. Binnen tien jaar had elke buurt zijn eigen, meestal onopvallende koffieshops. Eén koffieshop was sinds de 80er jaren wel opvallend: the Bulldog, onder andere aan het Leidseplein.

Waren de coffeeshops altijd gericht op softdrugs, hashies en marijuana, de smartshops die in de 90er jaren hun deuren begonnen te openen waren gericht op de psychedelische middelen, en dan met name de paddestoelen. Behalve verse paddestoelen werden hier ook gedroogde paddestoelen en kweeksetjes verkocht. Ook werd hier door het personeel voorlichting gegeven over gebruik.

Naast de smartshops onstonden in dezelfde tijd ook steeds meer growshops, winkels waar de kweker in de gebruiker aan bod kwam. Hier lag de nadruk weer meer op het zelf kweken van marijuana, de zogenaamde Nederweed of Nederwiet. Was de Nederwiet in de 70er jaren nog een hobbyplant, iets voor op het balkon, voor de gezelligheid, iets waar je veel van moest gebruiken om enig effect te bespeuren, door het groeiend aantal wietkwekers werd de bezigheid van het kweken steeds serieuzer en begonnen de kwekers naar betere kwaliteit te streven. De growshops groeiden dan ook uit tot kleine tuincentra met geavanceerde instrumenten om binnenshuis een optimale atmosfeer voor de plantjes te bewerkstelligen. 'Binnenshuis' werd steeds vaker een illegaal gebruikte kelder of gekraakte woning waar de enorme lichtinstallatie's om de planten flink te laten groeien op illegaal afgetapte stroom liepen. Inmiddels is nederweed een zware softdrug geworden met een hoog THC gehalte.

Met de regelmaat van de klok laait de publieke discussie op, over het wel of niet gedogen, verbieden of vrijgeven van (soft-)drugs. Zeker in Amsterdam is de stem altijd sterk voor het legaliseren van softdrugs. Het scheiden van soft- en harddrugs is altijd een sterk naar voren komend argument hetgeen altijd geschraagd wordt door de impliciete scheiding van misdaad en slechte kwaliteit enerzijds en een beheersbare en gecontroleerde softdrugsmarkt anderzijds. In de meest recente discussie zijn de smartshops het onderwerp. Onzeker is of smartshops verboden gaan worden. Vermoedelijk zal Amsterdam in deze een heel eigen gedoogbeleid gaan volgen, afwijkend van het landelijke beleid.

Het is een misverstand dat de bewoner van Amsterdam high zijn ontbijt zou beginnen, dan met een joint op de fiets stapt, om vervolgens bij werkoverleg met de baas een stickie te roken en zo de dag al puffend en paffend voort te zetten. De reden dat de discussie over het gedoogbeleid altijd weer gevoerd wordt en velen daar een duidelijke mening over hebben, ligt toch vooral in het feit dat de Amsterdammer een ietwat anarchistische inslag heeft.